|
BBC เชิญผู้เชี่ยวชาญของทบ.อังกฤษและ Scotland Yard มาวิเคราะห์การจับตัวประกันและการควบคุมสถานการณ์ของตำรวจฟิลิปปินส์ในเหตุการณ์จับตัวประกันในรถบัสที่มะนิลาครับ เนื้อหาน่าอ่านมากและน่าจะเป็นประโยชน์ต่อบ้านเราได้อย่างดีครับ
คำแปลโดยสรุปโดยคุณ ake_cup สมาชิก TAF ทางทีมงานขอขอบคุณมา ณ ที่นี้ครับ
24 August 2010 Last updated at 15:28 GMT
Ten things the Philippines bus siege police got wrong
A security analyst who has worked in counter-terrorism with the British Army and Scotland Yard, Charles Shoebridge, says the officers involved in Manila's bus siege showed great courage - but they were not properly trained or equipped for the task.
Here are 10 areas where, in his view, they could have done better.
1. Determination
The first officers who tried to storm the bus were driven out by gunshots from the hostage taker, former policeman Rolando Mendoza. "They showed great courage to go on board. It's very crowded, just one aisle down the middle of the bus. But once you get on board it's not unexpected you are going to be fired at. Squads like this have to be made up of very special people, specially trained and selected for their characteristics of courage, determination and aggression. In this case they acted as 99% of the population would have, which was to turn round and get out. They didn't seem to have the necessary determination and aggression to follow the attack through."
2. Lack of equipment
The police spent a long time smashing the windows of the bus, whereas explosive charges (known as frame charges) would have knocked in windows and doors instantly. "They had no ladders to get through the windows. They smashed the windows but didn't know what to do next," Mr Shoebridge says. "They almost looked like a group of vandals." Their firearms were also inappropriate - some had pistols, some had assault rifles. Ideally they would have carried a short submachine gun, suitable for use in confined spaces.
3. Lost opportunity to disarm the gunman
There were numerous opportunities to restrain the gunman, Mr Shoebridge believes. "The negotiators were so close to him, and he had his weapon hanging down by his side. He could have been disabled without having to kill him."
4. Lost opportunity to shoot the gunman
The video of the drama also shows there were occasions when the gunman was standing alone, during the course of the day, and could have been shot by a sharpshooter. "You are dealing with an unpredictable and irrational individual. The rule should be that if in the course of negotiations an opportunity arises to end the situation decisively, it should be taken," Mr Shoebridge says. Either this possibility did not occur to the officers in charge, he adds, or they considered it and decided to carry on talking.
5. Satisfying the gunman's demands
"I wondered why the authorities just didn't give in to all of his demands," says Charles Shoebridge. "A promise extracted under force is not a promise that you are required to honour. Nobody wants to give in to the demands of terrorists, but in a situation like this, which did not involve a terrorist group, or release of prisoners, they could have just accepted his demands. He could be reinstated in the police - and then be immediately put in prison for life for hostage taking." The Philippines authorities did in fact give in to the gunman's demands, but too little, too late. One message promised to review his case, while he wanted it formally dismissed. A second message reinstating him as a police officer only arrived after the shooting had started.
6. Televised proceedings
The gunman was able to follow events on television, revealing to him everything that was going on around him. This was a "crucial defect in the police handling", Mr Shoebridge says. He adds that police should always consider putting a barrier or screen around the area, to shield the scene from the cameras and keep the hostage taker in the dark.
7. No element of surprise
It was clear to the gunman what the police were doing at all times, not only because the whole incident was televised, but also because they moved "laboriously slowly", Mr Shoebridge says. The police did not distract him, so were unable to exploit the "crucial element of surprise".
8. Safeguarding the public
At least one bystander was shot, possibly because the public was allowed too close. The bullet from an M16 rifle, as carried by the gunman, can travel for about a mile, so preventing any risk of injury would have been difficult, Mr Shoebridge says, but a lot more could have been done. "When you saw the camera view from above, it was clear there was little command and control of the public on the ground," he says.
9. Using the gunman's brother to negotiate
Relatives and close friends can be a double-edged sword, Mr Shoebridge says. While they may have leverage over the hostage taker, what they are saying cannot be easily controlled. In this case, the gunman's brother was included in the negotiations - however, at a certain stage he became agitated and police started to remove him from the scene. The gunman saw this on television, and became agitated himself. According to one report he fired a warning shot.
10. Insufficient training
In some parts of the Philippines, such as Mindanao, hostage taking is not an uncommon occurrence, so the country has some forces that are well trained in the necessary tactics. The detachment involved in Monday's incident clearly was not, says Mr Shoebridge. After smashing the windows, one of the officers eventually put some CS gas inside, though "to what effect was not clear" he says. A unit involved in this work, needs to be "trained again and again, repeatedly practising precisely this kind of scenario," he says.
http://www.bbc.co.uk/news/world-asia-pacific-11069616
10 สิ่งที่ตำรวจฟิลิปปินส์ที่ปิดล้อมรถบัสทำพลาด
นักวิเคราะห์ด้านการรักษาความปลอดภัยชื่อ Charles Shoebridge ผู้ทำงานในหน่อยงานต่อต้านการก่อการร้ายในกองทัพบกอังกฤษ และสก๊อตแลนยาร์ด กล่าวว่าเจ้าหน้าที่ตำรวจของมะนิลาที่ทำการปิดล้อมรถบัสได้แสดงความกล้าหาญอย่างมาก แต่ไม่ได้รับการฝึกอบรม และการติดอาวุธที่เหมาะสมสำหรับปฏิบัติการนี้
10 จุดในความเห็นของนักวิเคราะห์ ที่ควรทำได้ดีกว่านี้
1. การตัดสินใจ
เจ้าหน้าที่ชุดแรกที่บุกเข้าไปบนรถบัส ถูกผลักดันให้ออกจากรถ โดยการยิงของผู้จับตัวประกัน พวกเขาแสดงความกล้าในการบุกขึ้นไปถึงกลางรถบัส ซึ่งต้องรู้ตัวว่าอาจจะโดนยิงได้ทุกเมื่อ ดังนั้น เจ้าหน้าที่ชุดนี้จะต้องเป็นบุคคลที่มีความพิเศษ คือได้รับการฝึกเป็นอย่างดี พร้อมด้วยใจที่กล้าหาญ กล้าตัดสินใจ พร้อมลุย แต่ในกรณีนี้ เจ้าหน้าที่ชุดนี้กลับทำเหมือนบุคคล 99% ทั่วไป คือถอยหลังกลับ ไม่ตัดสินใจดำเนินการบุกต่อ เพื่อให้เรื่องจบลง
2. เครื่องไม้เครื่องมือไม่พร้อม
ตำรวจใช้เวลานานในการทำลายกระจกรถบัส ซึ่งถ้าใช้ระเบิด (frame charges) จะสามารถทำลายกระจก หรือประตูได้ในทันที และไม่มีผู้นำในการบุกผ่านหน้าต่างเมื่อได้ทำลายกระจกไปแล้ว ซึ่งกลายเป็นเหมือนพวกชอบทำลายข้าวของธรรมดา อาวุธปืนที่ใช้ก็ไม่เหมาะสม บางคนใช้ปืนสั้น บางคนใช้ปืนยาว ซื่งในสถานการณ์นี้ควรใช้ ปืนกลมือซึ่งเหมาะกับพื้นที่แคบ ๆ
3. ปล่อยโอกาสในการปลดอาวุธมือปืน
มีโอกาสในการปลดอาวุธมือปืนหลายครั้ง ผู้เจรจาต่อรองมีโอกาสปลดอาวุธเขาเมื่อเขาห้อยอาวุธลง ซึ่งสามารถทำให้เขาหมดสถาพได้โดยไม่ต้องฆ่าคนร้าย
4. ปล่อยโอกาสในการยิงมือปืน
มีหลายครั้งที่มือปืนอยู่ลำพัง และมีโอกาสให้นักแม่นปืนลงมือ ซึ่งต้องทราบว่าในการจัดการกับบุคคลที่ไม่มีเหตุผลและคาดเดาไม่ได้นั้น ในช่วงเวลาของการต่อรอง ถ้ามีโอกาสในการจบสถานการณ์ได้อย่างเด็ดขาด ก็ควรใช้โอกาสนั้น หรือบางทีตำรวจมะนิลาอาจจะวิเคราะห์แล้วและตัดสินใจที่จะต้องการเจรจา
5.การยอมรับข้อเสนอมือปืน
ผู้วิเคราะห์แปลกใจที่ทำไมหน่วยงานที่เกี่ยว ข้องไม่ยอมรับข้อเสนอของเขา การยอมรับภายใต้การบังคับไม่ถือเป็นสัจจะที่ต้องปฏิบัติตามในภายหลัง ไม่มีใครอยากยอมในสิ่งที่ผู้ก่อการร้ายเรียกร้อง แต่ในสถานการณ์เช่นนี้ มือปืนไม่ได้เกี่ยวข้องกลับกลุ่มผู้ก่อการร้าย หรือการเรียกร้องให้ปล่อยนักโทษ ก็แค่รับปากก่อนว่าสามารถกลับมาเป็นตำรวจได้ แล้วจับเข้าคุกภายหลังฐานจับตัวประกัน จริงๆ แล้วหน่วยงานที่เกี่ยวข้องได้ยอมรับเงื่อนไขของมือปืนแล้ว แต่การยอมรับนั้นน้อยไปและช้าเกินไป ข้อเรียกร้องของเขาถูกปฏิเสธอย่างเป็นทางการในครั้งแรก และข้อความยอมรับให้เขากลับเข้าทำงานกลับมาภายหลังจากที่มีการยิงกันแล้ว
6.การถ่ายทอดโทรทัศน์
มือปืนสามารถติดตามการถ่ายถอดโทรทัศน์ เห็นความเคลื่อนไหวรอบ ๆ เขา เป็นข้อบกพร่องในการควบคุมงานของตำรวจอย่างยิ่ง ตำรวจควรทำฉากกั้นหรือกั้นขอบเขตรอบ ๆ พื้นที่ เพื่อป้องกันการถ่ายภาพและปิดกั้นข้อมูลไม่ให้ไปถึงผู้จับตัวประกัน
7.ไม่มีการปิดปังแผนการของตำรวจ
มือปืนได้เห็นการทำงานของตำรวจตลอดเวลา ไม่ใช่เพียงแค่มีการถ่ายทอดโทรทัศน์ แต่เป็นเพราะการทำงานที่เชื่องช้า ("laboriously slowly") ไม่มีการทำให้มือปืนไข้วเขว และไม่มีการปิดบังการทำงานของตำรวจที่จะทำให้ตำรวจสามารถจู่โจมโดยที่คนร้ายไม่ทันตั้งตัวได้เลย
8.การป้องกันสาธารณะชน
มีผู้สังเกตุการณ์ถูกลูกหลงอย่างน้อย 1 คน เพราะตำรวจยอมให้สาธารณะชนเข้าใกล้เหตุการณ์มากเกินไป กระสุนของ M16 แบบที่มือปืนใช้สามารถยิงได้ไกลเป็นไมล์ แต่จากภายถ่ายเบื้องบน เห็นได้ว่ามีการจัดการและควบคุมฝูงชนโดยรอบน้อยมาก
9.การใช้พี่ชายของมือปืนในการต่อรอง
การเลือกใช้บุคคลที่มีความสัมพันธ์หรือเพื่อนสนิทของคนร้ายมาเจรจาต่อรองอาจเป็นดาบสองคม ในขณะที่เขาอาจมีอิทธิพลต่อคนร้ายมากขึ้นในการต่อรอง แต่สิ่งที่เขาพูดนั้นอาจไม่สามารถควบคุมได้โดยง่าย ในกรณีนี้ พี่ชายของเขาเป็นหนึ่งในทีมเจรจาต่อรอง อย่างไรก็ตามต่อมาเขามีความตื่นเต้นกระวนกระวาย ตำรวจเลยให้เขาออกไป มือปืนเห็นเหตุการณ์ทางโทรทัศน์ และทำให้เขาตื่นเต้นกระวนกระวายเสียเอง เห็นได้จากมีรายงานว่าเขายิงปืนเตือนขึ้น 1 นัด
10.การฝึกฝนที่ไม่เพียงพอ
ในบางพื้นที่ของฟิลิปปินส์ เช่นมินดาเนา การจับตัวประกันเป็นเรื่องปกติ ซึ่งในประเทศน่าจะมีหน่วยงานที่ได้รับการฝึกฝนมาโดยเฉพาะ แต่ในเหตุการณ์นี้แสดงให้เห็นว่าไม่เป็นอย่างนั้น หลังจากการทุบกระจก เจ้าหน้าที่คนหนึ่ง ได้โยนแก๊สน้ำตาเข้าไปโดยไม่ทราบผลลัพธ์ที่ชัดเจนของการกระทำนั้น หน่วยงานนี้ควรฝึกฝนซ้ำ ๆ ให้มาก ๆ เพื่อรับมือสถานการณ์เช่นนี้
สมาชิก TAF สามารถแลกเปลี่ยนความเห็นเกี่ยวกับกรณีนี้ได้ที่กระทู้นี้ในเว็บบอร์ด
http://www.thaiarmedforce.com/distribution/viewtopic.php?f=10&t=1739
 |
TAF Article: บทความจากสมาชิก