T h a i A r m e d F o r c e . c o m

ตำบลบาเจาะ อำเภอบันนังสตา จังหวัดยะลาเป็นหนึ่งในพื้นที่ที่มีเหตุการณ์ความรุนแรงสูงมาตั้งแต่ความรุนแรงในพื้นที่ภาคใต้ในรอบล่าสุดเกิดขึ้นจากการปล้นปืนเมื่อวันที่ 4 มกราคม 2547 และพื้นที่แห่งนี้คือพื้นที่ที่เราเสียเจ้าหน้าที่ที่เป็นวีรบุรุษของชาติไปหลายคน ไม่ว่าจะเป็นผู้กองแคน (พล.ต.ท.ธรณิศ ศรีสุข), หมวดตี้ (พ.ต.ต.กฤตติกุล บุญลือ) หรือล่าสุดคือจ่าเพียรขาเหล็ก (พล.ต.อ.สมเพียร เอกสมญา) ซึ่งล้วนแล้วแต่เป็นวีรบุรุษสีกากีทั้งสิ้น และนับรวมเจ้าหน้าที่ที่เสียชีวิตที่นี่มากมายทั้งทหาร ตำรวจ ทหารพราน อาสารักษาดินแดน ไปจนถึงชาวบ้านผู้บริสุทธิ์ที่ต่างตกอยู่ในความมืดของม่านหมอกแห่งการก่อความไม่สงบ รวมถึงที่นี่ยังเป็นเพียงหนึ่งในสองอำเภอที่แม่ทัพภาคที่ 4 ประกาศเคอร์ฟิวมาตั้งแต่เกิดเหตุความไม่สงบเมื่อปี 2547

ทีมงาน ThaiArmedForce.com สองคนคือผม nemesis และคุณ Wingboy เดินทางเข้าสู่หมู่บ้านของชาวไทยมุสลิมแห่งหนึ่งในพื้นที่สีแดง ที่นี่คือหมู่บ้านที่ชาวบ้านปฏิเสธที่จะเข้าร่วมกับกลุ่มผู้ก่อความไม่สงบและได้รับผลกระทบอย่างแสนสาหัสจำนวนมาก ผู้นำครอบครัวหลายคนถูกฆ่าหรือยิงทิ้ง จนชาวบ้านทนไม่ไหวและเริ่มลุกขึ้นมาปกป้องบ้านเกิดของพวกเขาด้วยการจัดตั้งชุดรักษาความปลอดภัยหมู่บ้านและร่วมมือกับเจ้าหน้าที่เข้ามาดูแลรักษาความสงบ

เพราะสำหรับผู้ก่อความไม่สงบแล้ว ความผิดของชาวบ้านในหมู่บ้านแห่งนี้มีเพียงข้อเดียวคือ พวกเขาไม่ยอมทรยศต่อแผ่นดินเกิดของตนเอง

หมายเหตุ: เพื่อความปลอดภัยของเจ้าหน้าที่ และเป็นไปตามหลักการที่ถูกต้องในการรักษาความลับทางการทหารในพื้นที่ปฏิบัติ การจริง ทีมงานจึงปิดบังชั้นยศและชื่อนามสกุลของนายทหารที่เอ่ยถึง โดยจะใช้ชื่อสมมุติแทน รวมถึงอำพรางหน้าเมื่อเห็นว่าจำเป็น

หลังจากใช้เวลาเดินทางจากกรุงเทพโดยรถไฟร่วม 20 ชม. ผม nemesis ก็มาถึงจุดหมายปลายทางเพื่อพบกับทีมงานของ TAF อีกคนคือ คุณ wingboy ครับ

นี้เป็นครั้งแรกของผมที่มายังเขต 3 จังหวัดชายแดนใต้ ที่ซึ่งยังมีความขัดแย้งและความรุนแรงคุกกรุ่นอยู่

ก้าวแรกที่ได้สัมผัส สำหรับผมแล้วไม่ใด้รับรู้ถึงความรุนแรงในพื้นที่แต่อย่างใด อาจเพราะผมยังไม่ใด้เข้าถึงพื้นที่ที่เป็นสีแดงก็ได้ พื้นที่ผมกำลังจะใด้สัมผัสกับบรรยากาศและความเป็นอยู่ของทั้งเจ้าหน้าที่และประชาชนที่อยู่ในพื้นที่ที่เป็นพื้นที่สีแดงจัด นั่นก็คือ อ.บันนังสตา จ.ยะลา ซึ่งนับเป็นพื้นที่ยังมีเหตุความรุนแรงอยู่เป็นประจำ  ครั้งนี้ผมลงมาเพื่อเยี่ยมผู้หมวดหัวหน้าชุดปฏิบัติการพิเศษ (นปพ.) เพื่อดูการปฎิบัติงานและความเป็นอยู่ของเจ้าหน้าที่ที่ในพื้นที่

เข้าเขตพื้นที่จ.ยะลา ตามถนนสายหลักและจุดสำคัญต่าง ๆ ในพื้นที่เราจะพบกับจุดตรวจและแนวกันถนนทั้งของเจ้าหน้าที่และของชาวบ้านเองเป็นระยะตลอดเส้นทางที่ผ่านเส้นทาง

เมื่อถึงตัวอำเภอ บันนังสตา ครั้งแรกที่เห็นก็คิดในใจว่า ที่นี้บ้านเมืองดูเจริญทีเดียวครับ เพราะมีทั้งอาคารพาณิชย์ ร้านขายของ และธนาคาร  แต่ก็นั้นละครับสถานที่ที่ดูสงบเงียบแบบนี้ที่ผู้หมวดและเจ้าหน้าที่ตำรวจ สภ.อ บันนังสตา ปฎิบัติหน้าที่และเสี่ยงชีวิตอยู่ทุกวัน

“อยู่ไหนกันแล้ว” เสียงผู้หมวดพูดผ่านโทรศัพท์มือถือ
“ผมอยู่ที่สภ.อ บันนังสตาแล้วพี่” ผมตอบหมวดไป หลังจากนั้นเราก็ขับรถอ้อมไปที่ด้านข้างของ สภ.อ บันนังสตา เพื่อไปพบบุคคลที่เป็นจุดหมายของเรา ผู้หมวดเดินมาหาเราในชุดพร้อมรบเลยครับ
“สวัสดีครับพี่” ผมทักหมวด
“สวัสดีครับ” ผู้หมวดทักตอบ
“ใจกล้ามากนะครับที่ลงมากัน” ผู้หมวดพูดหลังจากก้าวขึ้นรถเพื่อนำเราไปยังฐานปฎิบัติการของชุด นปพ. ซึ่งตั้งอยู่ไม่ใกลจากที่ตั้งของ สภ.อ บันนังสตามากนัก ใช้เวลาประมาณ 15 นาทีเราก็มาถึงฐานของ ชุด นปพ. ครับ ฐานนี้ตั้งอยู่ในหมู่บ้านที่เคยเป็นหมู่บ้านสีแดงจัดมาก่อน จนกระทั่งพล.ต.อ.สมเพียร เอกสมญา หรือ “จ่าเพียรขาเหล็ก” ได้ทำการเจาะพื้นที่เพื่อดึงมวลชนให้กลับมาเป็นฝ่ายเจ้าหน้าที่ ด้วยความยากลำบากและเสี่ยงอันตราย และแม้เวลานี่จะไม่มี จ่าเพียร แล้ว แต่ผู้หมวดและเจ้าหน้าที่ทุกนายในฐานยังคงทำหน้าที่ต่อไปอย่างมุ่งมั่นเพื่อให้สมความตั้งใจของ จ่าเพียร ผู้ล่วงลับ

“อยู่ในพื้นที่กันมา 4-5 ปีแล้วครับ ส่วน อส. (อาสารักษาดินแดน) และ ชรบ. (ชุดรักษาความปลอดภัยหมู่บ้าน) ทั้งหมดเป็นลูกหลานและชาวบ้านเอง” คำตอบที่ใด้จากพี่ ๆ เจ้าหน้าที่
“แล้วได้กลับบ้านกันบ้างใหมครับพี่” ผมถามต่อ
“ก็ปีละครั้งครับ แบ่งกันพัก” นั้นคือคำตอบที่ใด้รับจากพี่ ๆ ในฐาน ยิ่งผู้หมวดแล้วไม่ใด้กลับบ้านมาจะปีเต็ม ๆ แล้ว หลังจากนั่งคุยกันสักพักเราก็เดินเข้าไปดูในฐานซึ่งเป็นที่ทำงาน ห้องครัว และ ห้องนอน ของเจ้าหน้าที่ในฐานทั้งหมด ทั้งหมดสร้างจากไม้กระดานและอิฐบล็อก ซึ่งอาหารการกินก็มีทั้งที่ซื้อมาจากข้างนอก หาจากรอบ ๆ ฐาน ซึ่งทุกคนจะทานอาหารร่วมกันทั้งหมดไม่ว่าจะป็น จนท.ตำรวจ อส.และชรบ.

ในพื้นที่ที่เราเข้าไปนี้ แม้จะบอกว่าป็นหมู่บ้านที่เราใด้ใจชาวบ้านแล้วก็ตามแต่ก็ยังมีเหตุการณ์ความ รุนแรงอยู่เป็นประจำแม้จะมีทั้งฐานของ ทหาร, ตชด, ทหารพราน ตั้งอยู่ในพื้นที่นี้ โดยเฉพาะในตอนกลางคืน แม้แต่ตอนกลางวันเองก็ต้องมีอาวุธประจำกายติดตัวตลอดเวลา ในหมู่บ้านนี้เองยังต้องคอยระวังเช่นกัน

“เอ๊ย พี่เขาเดินเข้าไปด้านในแล้ว ไปเหอะ” เจ้าหน้าที่พูดขึ้นพร้อมกับรีบลุกและรีบเดินตามไปเมื่อมองเห็นทีมงานของเรา เดินเข้าไปในหมู่บ้าน

“หมู่บ้านนี้ชาวบ้านราว 50 ครัวเรือนครับเป็นมุสลิมทั้งหมด” เจ้าหน้าที่ให้ข้อมูล

“เมื่อวันก่อนก็ยิงกับโจร โจรตายไป 1 ศพ ด้านหลังหมู่บ้านนี้เองครับ” พี่เจ้าหน้าที่บอกกับผม

“เดียวพาไปดูที่จุดปะทะเลยดีกว่า” พี่อีกคนพูดขึ้นมา แล้วเราก็เดินออกมาด้านหน้าหมู่บ้านเพื่อขึ้นรถกระบะของเจ้าหน้าที่ตำรวจ ซึ่งเป็นรถหุ้มเกราะและติดกระจกกันกระสุนรอบคัน แล้วเราก็ออกเดินทาง ตลอดทางพี่เจ้าหน้าที่ก็ชี้จุดที่เคยปะทะกับคนร้าย ซึ่งมีอยู่ตลอดเส้นทางที่ขับผ่านและแล้วเรามาถึงหมู่บ้านเป้าหมาย

“เข้าข้างในไหมครับหมวด” พี่คนขับถามผู้หมวด                                           
“เข้าไปเลยเพื่อฟลุ๊ก!?!” ผู้หมวดตอบ แล้วเราก็เลี้ยวเข้าไปในหมู่บ้าน บริเวณมัสยิต ของหมู่บ้าน 
“ถ้ามีการยิงกันก็นั่งดูอยู่ในรถนะครับ” ผู้หมวดบอกกับทีมงานที่นั่งอยู่เบาะหลัง
“แล้วผมลงไปได้ใหมครับพี่”ผมถามกลับ
“ก็แล้วแต่ทีมงานครับ”พี่คนขับตอบกลับมา
เราก็เลยตัดสินใจลงรถเพื่อเก็บภาพการทำงานของเจ้าหน้าที่

หลังจากลงรถแล้วเจ้าหน้าที่ก็กระจายกำลังกันคุ้มกันรอบๆทันที สักพักผู้ใหญ่บ้านก็ออกมาคุยกับผู้หมวด ส่วนทีมงานและเจ้าหน้าที่อีกส่วนก็เดินเข้าไป ยังจุดที่เคยเกิดการปะทะกับโจรบริเวณหลังหมู่บ้าน

“คลิ๊ก” เสียงเจ้าหน้าที่ปลดเซฟปืนหลังจากเดินเข้ามาใด้ระยะหนึ่ง เมื่อเดินมาถึงจุดที่ปะทะ เป็นบริเวณหลังหมู่บ้านและสามารถเดินอ้อมไปด้านหลังของหมู่บ้านที่เจ้าหน้าที่ตั้งฐานใด้ในเวลาไม่นาน
เนื่องจากพื้นที่เป็นทุ่งโล่งและติดภูเขา ทำให้คนร้ายเมื่อปฏิบัติการสำเร็จแล้วสามารถหนีเข้าหมู่บ้านหรือหนีขึ้นเขาใด้ง่าย

“เขาลูกนี้ละครับที่คนร้ายใช้เป็นเส้นทางในการเดินทางเพื่อไปดักซุ่มชุดของผู้กองแคน” เจ้าหน้าที่บอกกับทีมงานโดยคนร้ายใช้เวลาเดินเท้าไปยังจุดซุ่มประมาณ 5 ชั่วโมง หลังจากนั้นเราก็เดินกลับไปยังหน้าหมู่บ้านเพื่อกลับไปยังฐาน

จากที่เราใด้สัมผัสกับพื้นที่และผู้คนในพื้นที่แล้วทำให้รู้อย่างหนึ่งว่า การที่จะแยกแยะประชาชนธรรมดาออกจากแนวร่วมของผู้ก่อความไม่สงบนั้นยากมาก เนื่องจากชาวบ้านนั้นจะไม่แสดงออกอะไรทั้งนั้นถ้าเจ้าหน้าที่เข้าตรวจพื้นที่ จากการพูดคุยกับเจ้าหน้าที่ที่ปฏิบัติงานนั้นเมื่อออกตรวจพื้นที่ต้องพบความเสี่ยง เพราะไม่รู้ว่าจะเกิดเหตุเมื่อไหร่ ที่เดินสวนกันไปมาทุกวันหรือเห็นหน้ากันอยู่บ่อยๆอาจเป็นแนวร่วมก็ใด้ไม่มีใครรู้  หลังจากเราพูดคุยและเยี่ยมชมการทำงานของเจ้าหน้าที่พอสมควรแล้วเราก็ขอตัวลากลับกัน

สำหรับผมซึ่งเป็นคนนอกพื้นที่ การที่ได้มาสัมผัสดินแดน 3 จังหวัดชายแดนภาคใต้นั้น หากว่าพื้นที่นี้ถ้าไม่มีเหตุการณ์ความไม่สงบ ก็นับเป็นพื้นที่ที่น่าอยู่มากทีเดียว เพราะมีทั้งทรัพยากรณ์ทางธรรมชาติที่อุดมสมบูรณ์ทั้ง ทางบกและทะเล แม้ทุกวันนี้จะมีเหตุการณ์ความไม่สงบเกิดขึ้นแต่ประชาชนในพื้นที่เองก็ยังต้องดำเนินชีวิตประจำวัน ออกทำมาหากินเลี้ยงปากเลี้ยงท้อง

ถามว่าทุกคนกลัวไหม? ตอบได้ว่ากลัว แต่ก็ไม่ได้กลัวจนไม่ยอมทำอะไร เพราะไม่อย่างงั้นก็ไม่ต้องทำมาหากินกันแล้ว  และก็ได้แต่หวังว่าเหตุการณ์ความไม่สงบเหล่านี้จะจบลงซะที
ทั้ง ๆ ที่ก็ยังไม่มีใครรู้ว่ามันจะจบลงเมื่อไหร่

และจะมีวันที่พวกเขาจะนอนได้หลับได้อย่างสบายใจในบ้านเกิดของพวกเขาอีกหรือไม่ เวลาเท่านั้นที่จะให้คำตอบ

ทีมงาน ThaiArmedForce.com ขอขอบคุณ
- หน่วยปฏิบัติการพิเศษ สถานีตำรวจภูธรอำเภอบันนังสตา จังหวัดยะลา
- อาสารักษาดินแดน ชุดรักษาความปลอดภัยหมู่บ้าน เจ้าหน้าที่รวมถึงชาวบ้านทุกท่าน

ทางเรากราบขออภัยที่ปกปิดชื่อ-นามสกุลจริงของทุกท่าน เพื่อความปลอดภัยในการทำงาน